| Podstawowe informacje | |
|---|---|
| Data urodzenia | 18 lutego 1939 |
| Miejsce urodzenia | Bucniów |
| Data zgonu | 15 sierpnia 2019 |
| Zawód | pedagog, działaczka społeczna |
| Edukacja | |
| Studia | Filozofia, Uniwersytet Jagielloński |
| Doktorat | 1981, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu |
| Kariera | |
| Praca | Politechnika Śląska; ZOZ Zabrze; Pałac Młodzieży w Katowicach; Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach |
| Działalność społeczna | |
| Ruch | Solidarność; Komitet Helsiński (przedstawicielka 1984–1989) |
| Odznaczenia | |
| Order | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2009) |
Teresa Jasińska-Brodzka działała jako pedagog i społecznik. Była także zaangażowana w organizowanie aktywności związkowej w miejscach pracy oraz w pomoc rodzinom osób represjonowanych.
Życiorys i wykształcenie
Urodziła się 18 lutego 1939 roku w Bucniowie. Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a doktorat obroniła w 1981 roku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez część kariery pracowała na Politechnice Śląskiej; z tej uczelni została zwolniona w 1977 roku.
Praca zawodowa przed i po 1989 roku
W 1980 podjęła pracę w ZOZ w Zabrzu. Po represjach z początku lat 80. powróciła do działalności zawodowej i pracowała w Pałacu Młodzieży w Katowicach. Po 1989 roku była zatrudniona w Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach oraz ponownie w Pałacu Młodzieży. W 1995 roku przeszła na emeryturę.
Działalność opozycyjna i społeczna
W 1980 wstąpiła do działalności w Solidarności i organizowała pracownicze struktury związkowe. W 1981 była represjonowana, internowana i zwolniona z pracy. W 1983 sąd orzekł jej przywrócenie do pracy. W latach 1983–1990 była rozpracowywana przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Zabrzu i Katowicach.
Angażowała się w kolportaż wydawnictw podziemnych, wspierała akcje strajkowe oraz organizowała pomoc finansową dla rodzin represjonowanych. Prowadziła archiwum represji w Regionie Śląsko-Dąbrowskim i była przedstawicielką Komitetu Helsińskiego w latach 1984–1989. W okresie 1990–1992 działała w Porozumieniu Centrum.
Aktywność po 1990 roku i odznaczenia
Po zakończeniu zmian politycznych pozostała aktywna społecznie. Należała do Społecznego Komitetu Pamięci Górników KWK "Wujek" poległych 16 grudnia 1981 roku oraz do Stowarzyszenia Represjonowanych w Stanie Wojennym Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. W 2009 roku otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarła 15 sierpnia 2019 roku.
