| Dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 14 stycznia 1880, Ciochowice |
| Zgon | 27 czerwca 1941, KL Auschwitz |
| Rodzice | Ignacy i Joanna z domu Jaroszków |
| Zakon | Salezjanie (SDB) |
| Śluby | 6 października 1900 (czasowe), 21 września 1903 (wieczyste) |
| Święcenia kapłańskie | 28 czerwca 1908 |
| Numer obozowy | 17364 |
| Role | duchowny, katecheta, wykładowca teologii moralnej |
| Proces beatyfikacyjny | |
| Rozpoczęcie procesu | 17 września 2003 |
| Etap diecezjalny | zakończony 24 maja 2011 w Pelplinie |
Ignacy Dobiasz był polskim salezjaninem, który kształcił się we Włoszech, pełnił posługę duszpasterską na ziemiach polskich i zginął w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Jego męczeńska śmierć stała się podstawą wszczęcia procesu beatyfikacyjnego w grupie polskich męczenników II wojny światowej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w wielodzietnej rodzinie w Ciochowicach pod Gliwicami jako syn Ignacego i Joanny Jaroszków. Po ukończeniu ośmioklasowej szkoły powszechnej, z pomocą miejscowego proboszcza wyjechał na naukę do szkół salezjańskich we Włoszech. W latach 1894–1898 uczęszczał do gimnazjum w Valsalice, a w 1898 wstąpił do nowicjatu w Ivrei, gdzie otrzymał sutannę z rąk biskupa Giovanni Cagliero.
Śluby zakonne złożył 6 października 1900, a śluby wieczyste 21 września 1903 w Lanzo Torinese. Studiował filozofię w Ivrei i teologię w Foglizzo, uzyskał także dyplom Akademii Rolniczej w Turynie w 1906 oraz odbył trzyletnią praktykę pedagogiczną w San Benigno Canavese. Święcenia kapłańskie przyjął 28 czerwca 1908 z rąk ordynariusza Ivrei Matteo Angelo Filipello.
Kariera duszpasterska i działalność
Po święceniach powrócił na ziemie polskie i pracował w różnych miejscowościach, między innymi w Oświęcimiu, Daszawie, Przemyślu, Pleszowie, Krakowie i Warszawie. Pełnił funkcje wikariusza, katechety i prefekta szkół. Wykonywał również obowiązki spowiednika oraz wykładowcy teologii moralnej.
Uczył łaciny i angażował się w formację młodzieży salezjańskiej. Od 1934 pracował stale w Krakowie, gdzie szczególnie poświęcał się posłudze w konfesjonale.
Pobyt w KL Auschwitz i męczeńska śmierć
23 maja 1941 został aresztowany przez hitlerowców razem z innymi krakowskimi salezjanami. Po pewnym czasie więziony był w więzieniu Montelupich w Krakowie, a 26 czerwca 1941 przewieziono go do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz i przydzielono do karnej kompanii (Strafkompanie). W obozie otrzymał numer 17364.
27 czerwca 1941 skierowano go do pracy w kamieniołomach, gdzie miał taczkę, kilof i łopatę oraz obowiązek szybko ładować i przewozić skruszone kamienie. W pewnym momencie upadł z powodu tempa pracy i bicia, po czym został zakatowany przez kapo zwanego "Krwawy Franz"; powodem miał być jego stan jako katolickiego duchownego. W podobny sposób wcześniej został pobity salezjanin Jan Świerc. Tego samego dnia na żwirowisku zginęli także księża salezjanie Franciszek Harazim i Kazimierz Wojciechowski, uduszeni belką pod ciężarem kapo i blokowego.
Proces beatyfikacyjny i dalsze kroki
Jest jednym ze 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. Etap diecezjalny tego postępowania zakończono 24 maja 2011 w Pelplinie, a zgromadzone dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie. W 2018 roku grupa salezjanów została wyłączona z procesu pelplińskiego. Papież Leon XIV dnia 24 października 2025 roku zatwierdził dekret o ich męczeństwie i wyznaczył dzień 6 czerwca 2026 na ich beatyfikację.
