| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jan Sylwester Drost |
| Urodzenie | 29 grudnia 1934, Kłodnica |
| Zgon | 21 kwietnia 2024 |
| Wykształcenie i zawód | |
| Edukacja | Wydział Szkła, Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (dyplom 1958) |
| Zawód | Artysta plastyk; projektant wzornictwa przemysłowego; technolog szkła |
| Praca | |
| Zakłady | Zakłady Mechaniczno-Optyczne Opta w Katowicach; Ośrodek Wzornictwa Huty Szkła Gospodarczego „Ząbkowice” |
| Najważniejsze | |
| Osiągnięcia | Patent na urządzenie do formowania wyrobów szklanych przez wytłaczanie; upowszechnienie szkła prasowanego |
| Odznaczenia | |
| Wyróżnienia | Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2021) |
Jan Sylwester Drost studiował od 1952 roku na Wydziale Szkła Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu w pracowni Stanisława Dawskiego i otrzymał dyplom w 1958 roku. W 1959 roku podjął pracę projektanta w Zakładach Mechaniczno-Optycznych Opta w Katowicach.
Życiorys i pierwsze miejsca pracy
W 1960 roku rozpoczął czterdziestoletnią działalność w Ośrodku Wzornictwa Huty Szkła Gospodarczego „Ząbkowice” w Ząbkowicach Będzińskich. W tej jednostce pełnił role organizatora, projektanta i kierownika ds. wzornictwa. Praca w Hucie Ząbkowice obejmowała zarówno opracowywanie wzorów seryjnych, jak i projektowanie obiektów unikatowych.
Doświadczenie zdobyte w praktyce i na uczelni pozwoliło mu łączyć aspekty technologiczne i estetyczne w projektach szklanych. W rezultacie jego rozwiązania wpływały na procesy produkcyjne stosowane przy wytłaczaniu i prasowaniu szkła.
Wyjazdy studyjne i stypendia
W 1972 roku odbył praktyki studyjne w Szwecji, gdzie poznawał pracę hut szkła w zakładach takich jak Orrefors, Johansfors, Lindshammar, Sandvisk, Hofmantorp oraz Reijmyre glasbruk. Praktykował również w zakładach ceramicznych Rörstrand i Gustavsberg. W tym samym roku był stypendystą rządu szwedzkiego i zdobywał umiejętności na Wydziale Projektowania Przemysłowego Akademii Sztuk Pięknych Konstfackskolan, w Centrach Wzornictwa Przemysłowego w Sztokholmie oraz w Instytucie Szkła w Växjö. Po powrocie do Polski otrzymał dwuletnie stypendium twórcze Rady Funduszu Rozwoju Twórczości Plastycznej.
Innowacje technologiczne i prace projektowe
Połączenie wiedzy technologicznej z wrażliwością artystyczną zaowocowało opracowywaniem nowych rozwiązań w obróbce szkła. W latach siedemdziesiątych otrzymał patent na urządzenie do formowania wyrobów szklanych przez wytłaczanie, co umożliwiło tworzenie naczyń ze swobodnie kształtowanym górnym obrzeżem. Stałe poszukiwania usprawnień obejmowały techniki wytłaczania wzorów oraz modyfikacje form i wytłoczników.
Eksperymentował z maszynową obróbką zewnętrznej powierzchni wytłocznika i wnętrza formy żeliwnej. Dzięki tym pracom powstawały szkła o fakturach przypominających korę i słoje drewna, skorupy czy muszle. Jednym z wczesnych projektów był komplet do napojów z 1967 roku — dzbanek i szklanki o cylindrycznej formie przełamanej reliefowymi żłobkowaniami.
Tworzył zarówno szkło seryjne, jak i egzemplarze unikatowe, a jego działalność przyczyniła się do upowszechnienia szkła prasowanego, które wcześniej bywało postrzegane jako wyrób mało wymagający estetycznie. Za swoją pracę otrzymał w 2021 roku Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Zmarł 21 kwietnia 2024 roku.
